هادی آفریده
مراسم صبحگاهی ساخته هادی آفریده در جشنواره بین المللی داکا

مستند مراسم صبحگاهی ساخته هادی آفریده در بخش مسابقه دوازدهمین جشنواره بین المللی فیلم داکا در ماه نوامبر اکران می شود. مراسم صبحگاهی در بخش ویژه ای که به سینمای ایران اختصاص دارد اکران می شود. مستند مراسم صبحگاهی پیش از این در ده ها جشنواره بین المللی شرکت داشته و جوایز مختلف کارگردانی را کسب کرده است. این مستند به اجرائی مراسم صبحگاهی در یک مدرسه ابتدائی دخترانه و اتفاق های همزمان در شهر تهران می پردازد.

 

|+| نوشته شده در  دوشنبه 7 شهریور1390ساعت 10:33 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

کودکی رنگ پریده ساخته هادی آفریده به بخش مستند جشنواره فیلم تهران راه یافت
اسامی آثار راه یافته بخش مستند بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران اعلام شد. به گزارش ستاد خبری بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران؛ از477 فیلم مستند رسیده به دبیرخانه این جشنواره 53 فیلم به بخش مسابقه مستند بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران راه یافته است. اسامی راه یافتگان به اين شرح است: امین نگهبان شالیهای نورس*، محمدعلی هاشم پور از ساری/ انگار، فرشید اخلاقی پور از تهران / بهارگاه، محمدعلی هاشم زهی از زاهدان/ بهزاد بدون مجوز ، محمد صادق اسماعیلی از کرمان/ پاچال * ، پرویز رستمی از سروآباد/پدر، سعید حدادی از تهران/ تا باران بعدی، مریم سپهری از تهران / تا مردانمان برقصند* ، هیوا امین نژاد از بانه/ تاب آب ، سیدمانی میرصادقی از تهران/ تامان خالا، علی دلکاری از مرند/ جنایت در سکوت* ، بهروز نورانی پور از سنندج/چای ساز، نواب محمودی از لاهیجان/چرخ نان ، حسین نظری از طبس / چرند و پرند، محمد صادق جعفری از تهران/چشمان کاملا بسته ، شهرام درویش از تهران/حساب و کتاب، غلامرضا حیدری از تهران/حنا، سیامک کاشف آذر از تهران/ خاک و تاک* ، مظفر حسینخانی هزاوه از اراک/خانه سنگ ندارد، فائزه عزیز خانی از تهران/خنیاگران گمنام، مجید خادم از شیراز/ خوشه های مقدس* ، محمد باقر حنطوش زاده از دزفول/داستان سیمرغ، مریم حق پناه از تهران/دبستان من گلستان من، مهدی تنگستانی از برازجان / دختران همین چهارشنبه بی زمستان، سپیده برنجی خطبه سرا از تهران/ دوار، حسین ریگی لادز از زاهدان/رگ های خاکستری، حامد سعادت از کرمان/روزنه، عاطفه خادم الرضا از تهران/زاغ و روباه/ محمود کیانی فلاورجانی از فلاورجان/سالینجر خوانی در پارک شهر، پیروز کلانتری از تهران/سهم من از زیبایی، شیرین برق نورد از تهران/شور گل، حسن قهرمانی از اردبیل/عبور از نت های سوخته ،رحمان حقیقی از تهران/فریماه، محمد فنایی از کرج/ قریب قربت ، مهیار خسروانی تهرانی از تهران/ قهرمان من، علی خسروی از تهران/  کودکی رنگ پریده، هادی آفریده از تهران  /کیجا کرچال* ، حسن جعفری از بهشهر/ گلی گوران ، محمد صادق اسماعیلی از کرمان/ لو و قیچی ، عادل تبریزی از مشهد/ مادران سرزمین جنگ، محمد حسین قاسمی از قم/ مادرم بلوط ، محمود رحمانی از اهواز/ مردمی که همه چیز می دانند، شهرام درخشان از تهران/مردی که همه چیز می دانست ، مینا کشاورز از تهران/مش تقی ، سیدمحمدحسین هاشمی از قم/مشتی اسماعیل، مهدی زمان پور کیاسری از تهران/ ملاصدرا، کامران حیدری از تهران/ ملاقات با خانواده صادق نژاد ، محمد علی نظریان از تهران/ من خدا رحم نیستم ، کیومرث صمدی طاری از تهران/ مهرا، حسن نقاشی از تهران/ نان و نور، الهام اسدی از تهران/ نشانی، مجید اسماعیلی، سیامک کاشف آذر از تهران/ نقاش انقلاب، امید بلاغتی از تهران/هوره ، افشین عامریان از کرج.
*راه يافته از يازدهمين جشنواره منطقه اي سينماي جوان فصل 1 (الموت) وفصل 2 (کوسالان)
بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران از 19 الی 24 مهر ماه توسط انجمن سینمای جوانان ایران در تهران و همزمان هشت منطقه فرهنگی کشور برگزار خواهد شد
|+| نوشته شده در  سه شنبه 1 شهریور1390ساعت 2:2 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

نقل گردآفرید در مستند های مستقل بخش حمایتی

مستند نقل گردآفرید ساخته هادی آفریده
در لیست فیلمهای بخش حمایتی نخستین جشن حمایت از فیلم کوتاه مستقل معرفی شد.

هیئت انتخاب بخش مسابقه فیلمهای حمایتی نخستین جشن حمایت از فیلم کوتاه مستقل ، 12 عنوان فیلم حمایتی راه یافته به این جشن را به شرح ذیل معرفی نمودند:
1- بام های زندگی / مستند / هامون بهرامی مقدم
2- ایماژ / داستانی /مرتضی علی عباس میرزایی
3- نقل گرد آفرید / مستند / هادی آفریده
4- بازگشت / داستانی / شیرین برق نورد - محمدرضا جهان پناه
5- دفینه / تجربی / احمد حیاتی
6- جان هفتم / داستانی / حبیب باوی ساجد
7- سینما آزادی / مستند / مهدی طرفی
8- شیر تلخ / داستانی / ناصر ضمیری
9- بچه مرز / داستانی / رضا جمالی
10- سربازها لک لک ها را دوست دارند / داستانی / سعید نجاتی
11- چاه / تجربی / امیررضا جلالیان
12- مرثیه ای برای ژاله و قاتلش / داستانی / امیراطهر سهیلی
به نقل از دبیرخانه ، انتخاب آثار بخش حمایتی جشن را آقایان : ناصر باکیده ، مهدی یارمحمدی و سرکار خانم اکرم ورشوچی فرد به عهده داشتند.
اطلاع رسانی نحوه برگزاری جشن نیز به زودی از طریق سایت
www.shortfilmsupport.com  اعلام خواهد شد.
این جشن به همت پایگاه حمایت از فیلم کوتاه مستقل و با هدف حمایت از فیلمسازان فیلم کوتاه مستقل برگزار می شود.

لینک خبر :

 http://www.shortfilmsupport.com/NewsDetail.aspx?nId=8bf77f4e-cb79-4691-a293-7db27ad45bd2

|+| نوشته شده در  دوشنبه 17 مرداد1390ساعت 2:18 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

مراسم صبحگاهی در جشن مستندهای مستقل

مستند مراسم صبحگاهی ساخته هادی آفریده
در لیست مستند های مستقل راه یافته به نخستین جشن حمایت از فیلم کوتاه معرفی شد

هیئت انتخاب بخش مسابقه فیلمهای مستقل نخستین جشن حمایت از فیلم کوتاه مستقل ، 18 عنوان فیلم مستند راه یافته به این جشن را به شرح ذیل معرفی نمودند:
1- مهرا / حسن نقاشی
2- ستاره صبح / معین شافعی
3- سروا / فاطمه حیدری
4- طلای سفید / بیژن زمان پیرا
5- دختران همین چهارشنبه بی زمستان / سپیده برنجی
6- زنده رود / جمال اسکویی
7- دستی متولد می شود / بیژن زمان پیرا
8- قصه گیل و گالش / مختار نامدار
9- لاهیج ، راه طولانی خانه / میترا روحی منش
10- بوی گردو / علیرضا دهقان
11- یک منهای دو (حکایت یک زوج مینور) / سید ابراهیم عمادی
12- بهار وارش / میترا روحی منش
13- آسمان خالی نیست / یاسر طالبی
14- کیجا کرچال / حسن جعفری
15- هکل مکل / ناهید شمس
16- مراسم صبحگاهی / هادی آفریده
17- نخل ، درخت زندگی / علیرضا دهقان
18- کاروان / بهروز خنداندل
به نقل از دبیرخانه جشن ، انتخاب این آثار را آقایان : ناصر باکیده ، آرش رصافی ، مهدی یارمحمدی ، ابوالفضل همراه و سرکار خانم اکرم ورشوچی فرد به عهده داشتند.
اطلاع رسانی و انتخاب آثار دیگر بخشهای جشن نیز به زودی از طریق سایت
www.shortfilmsupport.com  اعلام خواهد شد.
این جشن به همت پایگاه حمایت از فیلم کوتاه مستقل و با هدف حمایت از فیلمسازان فیلم کوتاه مستقل برگزار می شود

لینک خبر :

 http://www.shortfilmsupport.com/NewsDetail.aspx?nId=82443e27-d99d-4af0-b602-002cb3e2d845

|+| نوشته شده در  دوشنبه 17 مرداد1390ساعت 2:15 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

با حضور رامتین شهبازی دو فیلم هادی آفریده نقد شد

گزارش نمایش دو فیلم مستند ساخته هادی آفریده در خانه هنرمندان



 فخرالدین سیّدی

عصر سه‌شنبه آخرین روز خردادماه، سالن بتهوون خانه هنرمندان ایران شاهد نمایش دو فیلم مستند «نقل گردآفرید» و «کودکی رنگ‌پریده» از مستندساز جوان هادی آفریده بود. تهیه‌کننده فیلم اول مرکز گسترش بود و فیلم دوم،   یک قسمت از مجموعه‌ی مستندی است که مرتضی ندایی در جایگاه تهیه‌کننده برای تلویزیون تولید کرده است.

استقبال نسبتا خوب تماشاچیان از فیلم‌ها و جلسه‌ی‌‌ بحث و گفتگوی بعد از نمایش که توسط رامتین شهبازی منتقد فیلم اداره می‌شد؛ فرصت خوبی بود که هادی آفریده حرف‌های ناگفته‌اش را با بینندگان در میان بگذارد و از بی‌مهری‌ها و شاید سنگ‌اندازی‌های مسؤلین برای ساخت و نمایش فیلم‌هایش گله بکند...

آفریده گفت که سال 85 طرح فیلم گردآفرید را به هر جا که دادم به‌خاطر آن‌که قهرمانش یک زن بود رد شد و به ناچار کمی تقلب کردم و طرح را با عنوان تاریچه‌ی نقالی به تصویب رساندم و بودجه‌ی لازم را برای ساخت فیلم «نقل گردآفرید» گرفتم. رامتین شهبازی گفت به نظر من، ایهامی در نام فیلم «نقل گردآفرید« هست که یکی نقلی است که کارگردان از شخصیت گردآفرید دارد و دوم نقلی است که خانمی به‌نام گردآفرید از شخصیت خود دارد. نام گردآفرید نام بینابینی است؛ هم گردآفرید شاهنامه است و هم خانمی که نقل گردآفرید را می‌گوید. شهبازی گفت گسست فرهنگی عارضه‌ای است گریبانگیر جامعه‌ی ماست و ما همیشه تا آستانه‌ی مدرنیته می‌رویم و از همان‌ جا عقب‌گرد می‌کنیم و دوباره به دامان سنت می‌افتیم و این مسأله به‌خوبی در فیلم گردآفرید دیده می‌شود.

آفریده دل پرخونی داشت از جریان فرهنگ‌زدایی و شاید فرهنگ‌گریزی حاکم بر جامعه ایرانی و مثال عینی‌اش این بود که وقتی که متأسفانه توی دستشویی مدارس ما، فایده دست‌شستن را به جای زبان فارسی، به‌عربی می‌نویسند دیگر از بقیه‌ی بخش‌های جامعه چه انتظاری می‌توان داشت؟

در باره‌ی فیلم «کودکی رنگ‌پریده» کارگردان گفت: «کودکی که بیماری سرطان دارد و به شیوه‌ی خودش با آن مبارزه می‌کند.» و معتقد بود که همین روش رویارویی با بیماری به صورت الگو مورد استقبال مراکز درمانی و بسیاری از دارندگان بیماری‌های خاص قرار گرفته است. به اعتقاد شهبازی و آفریده دو فیلم یک وجه مشترک داشتند و آن تک‌افتادگی آدم‌ها به‌خاطر موقعیت خاصشان بود. یکی زن است و می‌خواهد نقالی کند که به طور سنتی حرفه‌ای مردانه است و دومی کودکی است که بیماری خاص دارد و به تنهایی با آن درگیر می‌شود و این تک‌افتادگی در فیلم «کودکی رنگ‌پریده» به مادر کودک بیمار نیز تعمیم می‌یابد، او نیز مانند دو شخصیت دیگر تنهاست.

|+| نوشته شده در  پنجشنبه 2 تیر1390ساعت 3:31 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

کودکی رنگ پریده و نقل گردآفرید ساخته هادی آفریده در خانه هنرمندان ایران

انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند ایران سه شنبه 31 خرداد فیلم مستند" کودکی رنگ پریده" به کارگردانی هادی آفریده وتهیه کنندگی مرتضی ندایی و فیلم مستند" نقل گرد آفرید" به کارگردانی هادی آفریده وتهیه کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و هادی آفریده را در خانه هنرمندان به نمایش می گذارد.

فیلم مستند«کودکی رنگ پریده ونقل گردآفرید» در خانه هنرمندان

کودکی رنگ پریده  درباره:علی ترابی از چهار سالگی مبتلا به بیماری سرطان جمجمه شده است. او هم اکنون 12 سال سن دارد و توانسته برای مقابله با بیماری سرطان راه منحصر به فرد خودش را پیدا کند . علی به تومور مغزیش نامه می نویسد و با او دوست شده است . نقل گردآفرید درباره : نقالی گونه ای از تئاتر تک نفره سنتی ایران است که از روزگاران کهن فقط مردان بازیگر این نوع نمایش بوده اند و محل نمایش عموما قهوه خانه ویا میدانگاه ها بوده است و اینکه زنی در این نوع نمایش ایرانی در برابر مردان بازی کند ممنوع بوده است. این مستند داستان پدیدار شدن اولین نقال زن تاریخ ایران فاطمه حبیبی زاد ملقب به گرد آفرید را به تصویر می کشد.ازجوایزاین نقل گردآفرید میتوان به دومین جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران سینما حقیقت و کاندید دریافت جایزه بهترین مستند کوتاه بخش مسابقه ملی سینما حقیقت 1387و ششمین جشن تصویر سال و جشنواره فیلم تصویر هنرمند - مستند منتخب سال و تقدیر شده با جایزه محمد رسول اف  1387- برنده تندیس بهترین فیلم جشنواره کوتاه تهران از نگاه تماشاگران ۱۳۸۷ - شرکت در ده ها جشنواره داخلی و خارجی و کسب جشنواره معتبر بین المللی را اشاره کرد.

علاقه مندان  سینمای مستند  می توانند روز سه شنبه  31 خرداد ساعت  6   عصر  درخانه هنرمندان به تماشای این فیلم ها بنشینند

|+| نوشته شده در  یکشنبه 29 خرداد1390ساعت 1:24 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

نقد کودکی رنگ پریده

نگاهی به فیلم مستند کودکی رنگ پریده به کارگردانی هادی آفریده

امیرحسین بهبهانی

منبع : پیک مستند   فیلم کودکی رنگ پریده در مورد کودکی است که به سرطان مبتلا است. آرام آرام با پسر بچه و مادرش آشنا شده و وارد زندگی روزمره کودک و روابطش با مادرش می شویم. پسر بچه ای که در کودکی به یک بلوغ زودرس دچار شده است. بلوغی جسمی که به دلیل تزریق داروها  به آن دچار شده است و بلوغ روحی که در سن پایین باید آماده مبارزه با مرگ باشد. اما چگونه کودک به این بلوغ ذهنی رسیده است؟ اینجاست که در ادامه فیلم ما با شخصیت فهمیده مادر آشنا می شویم. مادر با کنترل احساساتش توانسته آرام آرام به صورت منطقی با پسرش صحبت کند و ذهنیت وی را آماده کند تا با این مشکل کنار بیاید. اتفاقی که در جامعه ما نمیافتد. در جامعه ما نسبت به بعضی از بیماریها عکس العمل های منفی وجود دارد که از آن جمله می توان به سرطان یا اچ آی وی مثبت و... اشاره کرد. بیماریهایی که مثل همه بیماریهاست، یعنی بیماری است. درمان دارد و شاید هم نه. اما کی و درچه زمانی؟ مرگ در خانه بیمار را به صدا در بیاورد، کسی نمی داند. همه در خانواده هایمان، خویشاوند و یا دوستانی را سراغ داریم که به بیماری لا علاجی  مبتلا شده اند و دکترها به لحاظ علمی از آن بیمار  قطع امید کرده اند، ولی وی سالها بعد زنده می ماند و به حیاتش ادامه می دهد. چرا ما باید نسبت به آن بیماریهایی که خطر مرگ در آنها بالا است  بگونه ای عکس العمل منفی نشان دهیم و امید را از بیماران بگیرم. نمی دانم این چه اتفاقی است که در بین ما می افتد. همیشه ما زودتراز بیمار روحیه خودمان را می بازیم و از بیمار دور می شویم. بیماری که احتیاج به محبت ما دارد، بیماری که احتیاج به روحیه دادن ما دارد. اگر یک بیمار سرطانی را در آغوش بگیریم چه اتفاقی برای ما می افتد؟ یا حتی اگر یک بیماری را که دارای ویروس اچ آی وی مثبت باشد را در آغوش بگیریم چطور؟هیچ اتفاقی نمی افتد و این بیماری به ما انتقال پیدا نمی کند. ولی با در آغوش گرفتن آن بیمار و محبت به وی امید را برای او زنده نگه می داریم.  یکی از مشکلات جامعه نداشتن آگاهی  نسبت به بیماریهاست و نداشتن این آگاهی باعث می شود که ما ندانیم که چگونه با این بیمار رفتار کنیم. در این فیلم می توانیم نمونه خوبی از آگاهی را در مادر ببینیم که چگونه از آن استفاده می کند و چگونه ریشه یاس و ناامیدی را در فرزندش می خشکاند و امید را در وی زنده نگه می دارد و راه مبارزه با مرگ و ترس را به پسرش نشان می دهد و پسر با پختگی به زندگی عادیش مثل بقیه بچه ها ادامه می دهد.

اما نکاتی در فیلم کم بود یا در فیلم جا نیافتاده بود. از آن جمله ما هیچ وقت با پدر بچه آشنا نمی شویم و اینکه پدر این بچه در این روزگار سخت کجاست بی جواب می ماند. در سکانس اول فیلم، اطلاعاتی را از طریق  صدای گوینده رادیودر مورد علائم  بیماری ای می شنویم، که آن اطلاعات همراه با  تصاویری که متضاد گفتار گوینده است،  مونتاژ شده، که احتمالا قرار است  لبخندی بر لب بیننده بیاورد. اما آن تصاویر روی آن گفتار به دلیل اینکه از موضوعی جدی و حساس و انسانی صحبت می کند و مشخصا ذهن بیننده را آماده می کند تا در مورد بیماری ای اطلاعاتی دریافت کند، و در ادامه فیلم و مشخص شدن نوع بیماری؛ این سکانس اثر معکوس می گذارد. چون یاد آور شوخی بی مورد با فردی است که بیماری سرطان دارد. یا شوخی زنگ خوردن موبایل. هم  شوخی اش در نیآمده، هم اینکه اینقدر این شوخی معمولا در تمام فیلمها دیده شده است که دیگر لوس و بی معنی است. و اما در دو سه مورد بیننده صدای کارگردان را می شنود چون در کل فیلم ما سئوالها را نمی شنویم این مورد لزومی ندارد، کما اینکه در یک مورد که پسر بچه احساسش را درمورد مرگ بیان می کند و با شنیدن صدای کارگردان در آخر سکانس و اظهار نظرش در مورد چگونگی برخورد این بچه با مرگ، ضرب سکانس گرفته می شود. فیلمبرداری روی دست بود ولی نتوانسته بود که در مجموع به فیلم کمکی کند. قابندی های فیلم اصلا خوب نبود. مخصوصا در شاتهای ساکن تکی و شاتهای دونفره. تدوین روان خوش ریتم بود.

 در مجموع فیلم خوبی بود چون توانسته خیلی ساده و راحت ایده های مستند فیلم را به تصویر بکشد و روان بی حاشیه آنها را روایت کند.

|+| نوشته شده در  پنجشنبه 4 فروردین1390ساعت 4:17 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

خوان نوروزی آماده نمایش شد
مجموعه مستند«خوان نوروزی» به کارگردانی 13 مستندساز از برنامه های نوروزی شبکه دو سیماست که در گروه مستند این شبکه به تهیه کنندگی مرتضی ندایی ساخته شده است و در نوروز 1390 هر روز بین ساعت ۱۲ شب تا ۲ بامداد از شبکه دو سیما پخش خواهد شد.به گزارش سینما فردا ، در آیین های باستانی ایران برای هر جشن "خوانی" گسترده می شد که دارای انواع خوراکی ها بود. خوان نوروزی "هفت سین" نام داشت و می بایست از بقیه خوان ها رنگین تر باشد . هر یک از اجزای آن نیز به نیت خاصی بر سفره نوروزی جای می گیرند و در این رخداد ملی، کثرت ملتی به وحدتی زیبا برای نو زایی طبیعت می رسد.محمود یارمحمدلو در سنندج ، تبریز و سمنان مستند "سمنو "را کارگردانی کرده است ، هادی آفریده در شاهرود و تهران و شهر ری مستند "سنجد  ، درخت فراموش شده"، کامران حیدری در شیراز و در بین قشقایی ها مستند" سبزه "، محمدرضا فرزاد در رشت و انزلی مستند "مرغانه" ، محمدعلی هاشم زهی در چابهار مستند "بهارگاه" ، حسن نقاشی در یزد  مستند " شیرین روز"، محمد مقدم در کاشان ، عسلویه ، تهران ،گرجستان ، کردستان ، شیراز و قشم مستند های " آینه" و"ماهی" ، امید بلاغتی در تهران ، شهریار ، دماوند و اراک مستند "سیب" ، حسین مشک آبادیان در بوشهر مستند"سیر" ، شهرام میراب اقدم در زنجان ،اراک و تهران مستند "سرکه"و مریم حق پناه و پژمان مظاهری پور در هوراند آذربایجان شرقی مستند "سماق"  را کارگردانی کرده اند ."فرهاد ورهرام " نیز مشاور طرح این مجموعه بوده است .
|+| نوشته شده در  دوشنبه 1 فروردین1390ساعت 3:25 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

کهنه سوار ساخته هادی آفریده در جشنواره کیش

مستند کوتاه ۲۶۲ ثانیه ای کهنه سوار ساخته هادی آفریده در بخش نوعی نگاه نخستین جشنواره بین المللی کیش در اردیبهشت ۱۳۹۰ به نمایش دار می آید . این مستند کوتاه به معرفی یکی از ژهلوانان قدیم تهران و تحولات اجتماعی فرهنگ پهلوانان ایران می پردازد.

همچنین مستند از شوش دانیال تا موزه لوور پاریس ساخته پژمان مظاهری پور و به تهیه کنندگی هادی آفریده در بخش نوعی نگاه حضور دارد.

|+| نوشته شده در  یکشنبه 29 اسفند1389ساعت 1:42 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

گزارش نخستین نمایش کودکی رنگ پریده در هشتمین جشن تصویر سال

در نمايش مستند "كودكي رنگ پريده" اتفاق افتاد :

سیف الله صمدیان : هادی آفریده از امیدهای سینمای سالم ایران است، فیلم‌های او دور از جنجال و مملو از احساس است.

هادی آفريده : اميدواريم اين فيلم به سرنوشت فيلم‌هاي قبلي‌ام دچار نشود.

فيلم «کودکي رنگ پريده» ساخته‌ي هادي‌ آفريده در هشتمين جشن تصوير سال روز گذشته ـ ده اسفند ماه ـ به نمايش درآمد. به گزارش بخش سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران (ایسنا)، بعد از نمايش فيلم که با استقبال تماشاگران در تالار «بتهوون» رو به رو شد، سيف الله صمديان دبيرهشتمين جشن «تصوير سال» جلسه گفت‌وگو با تماشاگران را آغاز کرد، در اين نشست جعفر صانعي‌مقدم (تهيه‌کننده) منظر لشکري (بازيگر) و جمعي از مستندسازان کشور نيز حضور داشتند.

در ابتدا سيف‌الله صمديان ضمن خوش‌آمدگوئي به تماشاگران که علي رغم ترافيک سنگين خود را به تماشاي فيلم رساندند تشکر کرد و از سوژه فيلم «کودکي رنگ پريده» علي ترابي که مبتلا به سرطان است و مادر علي دعوت کرد به روي صحنه بيايند. همچنين علي ترابي سوژه فيلم از هادي آفريده کارگردان فيلم دعوت کرد که به روي صحنه بيايد.

صمديان در ادامه گفت: هادي آفريده از اميدهاي سينماي سالم ايران است و کسي است که در چند سال اخير هر فيلمي ساخته قبل از اينکه براي اثر مانورهاي حساب شده بدهد و جنجالي داشته باشد يک حسي در فيلم‌هاي او است که معمولا در کارهاي نسل جديد کمتر ديده مي‌شود. تمام فيلم هاي هادي آفريده داراي حس و دلي است که انسان را بسيار به موضوع نزديک مي‌کند و براي ساخت فيلم "کودکي رنگ پريده" که به موضوعي اينچنين درد ناک مي‌پردازد، اگر کارگردان صاحب همچين اراده و احساساتي نباشه امکان نداره بتونه 5 دقيقه فيلم را تدوين شده به روي پرده سينما بياورد. در ضمن نقش خانواده علي و مخصوصا مادر علي در توليد اين فيلم خيلي مهم است چون اگر ارتباط خانواده با کارگردان درست برقرار نمي‌شد، قطعا اين فيلم ساخته نمي‌شد. مادر علي جزو فرهيختگان جامعه است، متاسفانه جامعه ما دوربين را به چشم يک خطر مي‌شناسد و اگر به کارگردان اين اجازه داده نمي‌شد که وارد حريم‌هاي شخصي خانواده شود اين فيلم به اين شکل ارائه نمي‌شد.

وي گفت: همين فيلمي که امشب ديدم در آينده به ما نشان مي‌دهد که ما در جامعه چقدر کمبود اطلاعات واقعي داريم، در فيلم‌هاي سينمايي و سريال‌هاي تلويزيوني که خبري از واقعيت‌هاي اجتماعي و خانوادگي نيست و تنها سينمايي که مي‌تونه ما رو با واقعيت جامعه آشنا کند، سينماي مستند نيم بندي که با همت همين جوان‌ها مثل هادي آفريده سرپا مانده و امکانات ناچيزي که امثال‌ ما ها داريم براي ارائه اينجور فيلم‌ها در مکاني بسيار عزيز مثل خانه هنرمندان ايران است.

هادي آفريده ضمن تشکر از تماشاگران براي حضورشان در خانه هنرمندان گفت: آقاي سيف الله صمديان استاد من هستند و به من لطف دارند و خودم را لايق تعريفهاي ايشون نمي‌دونم. اما امشب خيلي خوشحالم که اين فيلم به نمايش درآمد. اين اکران براي من متفاوت بود و صادقانه مي‌گم اين فيلم را من فيلم خودم نمي‌دانم و فيلم علي و مادر علي مي‌دانم که به من کمک کردن تا در خصوصي‌ترين حريم‌هاي اين خانواده بروم و اين امکان براي ما فراهم شد تا بتوانيم فيلمي کار کنيم خارج از نگاه‌هاي غلو شده مرسوم که در فيلم هاي اينچنيني و در برخورد با بيماري سرطان است. وي در ادامه از تهيه‌كننده فيلمش تشكر كرد و افزود:لازم مي‌دانم از آقاي مرتضي ندائي تهيه‌کننده فيلم که نقش خودشون رو بعنوان يک تهيه کننده براي من خوب بازي کردن و نگاه انساني تهيه‌کننده آقاي ندائي که دست من رو باز گذاشت تا کاري که مايل بودم را انجام بدم. لازم مي دونم از تک تک عوامل توليدم تشکر کنم و همچنين تشکر ويژه‌اي دارم از يک انسان عزيز که از جامعه هنرمندان نيست، ولي الان در جمع ما حضور دارند، از دکتر احمد روان پارسا که يکي از پزشکان برجسته کشور هستند و جان کودکان بي‌شماري را نجات دادند. مي‌خواهم ايشون رو هم مورد تشويق قرار بديد.

مرتضي ندائي تهيه‌کننده فيلم و رئيس انجمن تهيه کنندگان سينماي مستند ايران از حضور گرم تماشاگران تشکر کرد و گفت: از علي هم تشکر مي‌کنم و اميدوارم روزهاي که بزرگ مي‌شه در کنار هم باشيم. وقتي قرار شد مجموعه‌اي بسازيم درباره بيماران خاص من عمدا نام مجموعه را گذاشتم «ما تنها نيستيم» براي اينکه حس مي‌کنم در جامعه ما هر کسي هر دردي داره، بايد احساس بکنه که تنها نيست و به زندگي و آينده اميد داشته باشه، ما نبايد بترسيم چون همه با هم هستيم.

دکتر احمد روان پارسا متخصص سرطان کودکان به روي صحنه آمد و از علي ترابي کودک مبتلا به سرطان دسته گل گرفت. دکتر روان پارسا درباره فيلم به نمايش در آمده گفت: من تا به حال در محفل هنرمندان به اين شکل نبودم، کار من طب است. فيلمي که هادي آفريده تهيه کرده بود به خوبي فضاي متفاوتي از اين بيماري را به ما نشان داد. چون من با خانواده‌هاي بيماران بسياري در ارتباط هستم و مي‌دانم که اکثر خانواده‌ها برخوردشان با کودکان بيمار به مانند مادرعلي نيست و بايد از آگاهي و روشن بودن مادر علي بسيار تشکر کرد. چون رفتار مادر علي بسيار کمک مي‌کنه در درمان و بهبودي بيماري، متاسفانه در جامعه ما نا آگاهي زياد است بيماري سرطان سراغ همه قشر از جامعه مي رود، قشر روشنفکر، قشر با سواد، قشر کم سواد و ... اون چيزي که براي بهبود اين‌گونه بيماران مهم است آگاهي جوانب اين بيماران است. چه پدر و مادر و چه تيمي که با اين بيماران همراهي مي‌کند. ما پزشکان در ايران فقط برنامه‌ريزي مي‌کنيم و پروتکل درمان مي‌نويسيم، اما در خارج ايران تيم‌هايي هستند که به بيمار کمک‌هاي جانبي مي‌کنند. تيم روانشناسي بسيار مجهز ، مددکاري‌ها وغيره ... در فيلم هادي آفريده ديديم که مادرعلي همه اين کارها رو به تنهاي براي علي انجام داده است و روحيه بسيار عالي که از علي در فيلم ديدم بر گرفته از روح بزرگ خانواده اوست. اميدوارم اين موضوع در همه جامعه ما گسترش پيدا کنه و مخصوصا کساني که با اين بيماري در گير هستند. در فيلم ديدم که چقدر قشنگ علي با بيماريش دوست شد و چقدر قشنگ و زيبا اين دوران را تا به امروز گذارنده است. اميدوارم اين نگرش در همه سطح جامعه گسترش پيدا کند.

پروين رجب زاده مادرعلي نيز ضمن تشکر از هادي آفريده بخاطر توجه به اين موضوع گفت: وقتي به يک خانواده مي‌گن فرزندش مبتلا به سرطان است اين يعني آغاز روزهاي خيلي سخت، چون در ابتدا اسم سرطان ترسناک است و ديد جامعه هم به اين بيماري يعني روزهاي برعکس شمردن است. روزي که علي از بيمارستان مرخص شد به من گفتند نمي‌دونيم علي چقدر زنده مي مونه يک ماه، دو ماه، پنج ماه ... اما من همون موقع گفتم من اين روزها و ساعت‌ها رو به سالها تبديل خواهم کرد، من وعلي در کنار هم اين روزهاي سخت رو تا به امروز گذرانديم. اما چون اينجا خانه هنرمندان است مي خوام يک خواهش از جامعه سينماي ايران کنم و اينه که هيچ وقت سرطان رو در فيلم‌ها طوري نشون نديدن که آدمها يک کار بدي کردن و آخر سرطان گرفتند. مثلا پدر يا مادر يک کار بدي کرده و کودک شان سرطان گرفته، اين نگاه در بخشي از فيلم‌هاي سينمايي و تلويزيوني باعث مي‌شه که خانواده‌ها احساس گناه بکنند و باعث مي‌شه با خودشون فکر کنند ما چه کرديم که اين بلا سرمون اومد. سرطان را به عنوان يک بيماري نشان بدين، چرا سرطان رو به عنوان يک قصاص نشان مي‌دهيد؟

در پايان برنامه علي شاطر ترابي گفت: من از همه شما که امروز آمدين و اين فيلم رو تا آخر ديدين تشکر مي‌کنم و همينطور از آقاي هادي آفريده که گوشه‌اي از زندگي ما بچه هاي مبتلا به سرطان رو به تصوير کشيد ممنون هستم.

در اين برنامه عوامل گروه توليد مستند «کودکي رنگ پريده» هدايايي براي علي تهيه کرده بودند که به او دادند. همچنين هادي آفريده يک توپ فوتبال به علي داد و گفت: همون طور که در فيلم ديديم علي چون با توپ پلاستيکي بازي مي‌کرد پاش آب اورده بود، براي همين تصميم گرفتم براي علي يک توپ فوتبال بيارم.

هادي آفريده در پايان اظهار اميدواري كرد:اين فيلم به سرنوشت فيلم‌هاي قبلي‌ام دچار توقيف نشه و امکان نمايش بگيره و اگر بازهم اجازه اکران ندادن با اجازه تهيه‌کننده فيلم رو به صورت گسترده در فضاي اينترنت منتشر خواهم کرد.

|+| نوشته شده در  چهارشنبه 11 اسفند1389ساعت 12:53 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

کودکی رنگ پریده ساخته هادی آفریده در هشتمین جشن تصویر سال

اکران افتتاحیه مستند کودکی رنگ پریده ساخته  هادی آفریده  در هشتمین جشن تصویر سال  

سه‌شنبه دهم اسفند ماه - خانه هنرمندان ایران - سانس سوم ساعت 19 - تالار بتهوون

طراح و کارگردان : هادی آفریده - نور و تصویر : محمد عاشقی- تدوین :آرش رصافی - عکس : مهسا زرین جویی - صدابردار : مهدی قاسمی - دستیار کارگردان : علیرضا فرخنده کیش - با حضور : علی شاطر ترابی - مصطفی عبداللهی – امیر زنده دلان و ... تهیه کننده : مرتضی ندایی

هادی آفریده در گفت وگویی که با خبرگزاری ایسنا درباره تولید این فیلم داشته گفته بود : اين مستند به بحث كودكان مبتلا به سرطان در شهر تهران مي‌پردازد و با به تصوير كشيدن بخشي از زندگي علي ترابي، نوجوان دوازده‌ ساله‌اي كه از چهارسالگي به سرطان مبتلا شده مساله برخوردهاي اجتماعي و برخوردهاي مردم با اين بيماري را مورد بررسي قرار مي‌دهد.  وي ادامه داد: در جريان تحقيقاتي كه براي اين فيلم داشتم متوجه شدم كه بخش مهمي از سرطان‌ها قابل درمان هستند و به همين دليل در اين بيماري برايم بسيار مهم بود كه ديدي واقع‌بينانه داشته باشم و تا حدي حس اميد را هم در اين فيلم جا دهم. آفريده همچنين به نوع برخورد علي كه اين مستند درباره او ساخته شده اشاره و عنوان كرد: يكي از ويژگي‌هاي علي كه موجب انتخاب او شد، اين بود كه علي با بيماري و تومور خود رابطه ويژه‌اي برقرار كرده و اين تومور را بخشي از وجود خود مي‌داند. او با اين تومور به مانند يك دوست برخورد مي‌كند و حتي براي آن نامه مي‌نويسد و با آن همبازي مي‌شود.

علی شاطر ترابی از چهار سالگی مبتلا به بیماری سرطان است .او یک نامه به سرطانش می نویسد که این نامه ایده آغازین این مستند است
من علی ترابی هستم 9 ساله . از 4 سالگی تومور مغزی دارم با بیماریم دوست شدم. یک روز تو بیمارستان که سرم خیلی درد می کرد مامانم بهم گفت بهتره با بیماریت دوست بشی که تو رو اذیت نکنه . بعد یک روز بعد مامانم بهم گفت حال دوستت چطوره ؟ بهش گفتم کدوم دوست ؟ گفت تومورت رو می گم. از اون روز سعی کردم باهاش دوست بشم، باهاش صحبت کردم تا منو زیاد اذیت نکنه، بعد از آن روزها هر کار بدی می کردم می انداختم گردن اون ! با هم حرف می زدیم. براش خاطرات مدرسم رو تعریف می کردم. براش جوک می گفتم خلاصه با هم دیگه دوست شدیم.حالا هر وقت سرم درد می گیره می گم مامان دوستم حالش بده. یه کاری بکن ، حالا با هم مدرسه می ریم. بر می گردیم بازی می کنیم . من هم به چشم دوست بهش نگاه می کنم نه دشمن ، اونم سعی می کنه منو کمتر اذیت کنه. حالا هی من بزرگ می شم و اون کوچیکتر می شه. من از تو مورم تشکر میکنم چون باعث شده من با خیلی از آدم های خوب آشنا بشم و با خیلی آدمهای مهربون دوست باشم. همه رو دوست داشته باشم حتی تومورم رو و همه هم منو دوست داشته باشند. من می گم همه بچه ها به بیماریشون باید به چشم دوست نگاه کنن و باهاش مهربون باشن

|+| نوشته شده در  سه شنبه 10 اسفند1389ساعت 1:24 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

هادي آفريده براي مجموعه‌ي «خوان نوروزي» مستند مي‌سازد

با موضوع فرهنگ نوروزي ايران زمين و براي يك برنامه‌ي تلويزيوني، هادي آفريده فيلم مستندي درباره‌ي «سنجد» مي‌سازد. اين مستندساز در گفت‌وگويي با خبرنگار  خبرگزاري دانشجويان ايران ( ایسنا )، درباره اين فيلم گفت: اين مستند در قالب مجموعه «خوان نوروزي» ساخته مي‌شود. در هر قسمت از اين مجموعه يكي از سين‌هاي سفره هفت ‌سين مورد بررسي قرار مي‌گيرد و آن سين از نظر فرهنگ عاميانه جامعه تحليل مي‌شود. وي با بيان اينكه سنجد در فرهنگ عامه ايران و برخي روايات اديان زرتشتی ميوه‌ي مقدسي بوده، ادامه داد: شايد اين ميوه در ميان سين‌هاي سفره عيد از محبوبيت كمتري برخوردار باشد و به همين دليل شايد پرداخت به آن جذابيت بيشتري داشته باشد. آفريده همچنين از پايان تصويربرداري اين فيلم خبر داد و افزود: براي تصويربرداري اين مستند به روستاهاي مختلف استان شاهرود سفر كرديم و بخش‌هايي از اين فيلم‌ هم در آتشكده‌هاي زرتشتيان و بافت سنتي شميرانات و بازار سنتي شهر ري گرفته شده است. علاوه بر اين ما كاربرد اين ميوه در تمام جشن‌هاي سنتي را در نظرمي‌گيريم تا به نوروز برسيم. هادي آفريده در بخش ديگري از اين گفت‌وگو درباره‌ي مستند « كودكي رنگ پريده» كه به كودكان سرطاني مي‌پردازد، گفت: مراحل فني اين فيلم به پايان رسيده و اكنون اين مستند آماده نمايش است و اولين اكران اين مستند درايران در جشن تصوير هنرمند خواهد بود. به گزارش ايسنا، برخي از عوامل فيلم 30 دقيقه‌اي «سنجد» عبارتند از: طراح و كارگردان: هادي آفريده، پژوهشگر: آمنه ميرمطهري، تصويربردار: محمد عاشقي، صدابردار: علي علوي، تدوينگر: حميد نجفي راد، موسيقي: حميدرضا آفريده، دستيار كارگردان: مجيد پيل‌افكن و عليرضا فرخنده كيش، مدير توليد: اميد كاظمي و عكاس، نوشين جعفري و مجيد پيل‌افكن. تهيه مجموعه «خوان نوروزي» را هم مرتضي ندايي بر عهده دارد.

|+| نوشته شده در  یکشنبه 26 دی1389ساعت 2:46 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

هادی آفریده دو مستند کوتاه 262 ثانیه ای می سازد

هادی آفریده از فیلمسازان جوان کشور به جمع فیلمسازان "بخش نوعی نگاه" جشنواره بین‌المللی فیلم کیش پیوست. به گزارش خبرگزاری مهر : هادی آفریده در قالب دو محور "معرفی پهلوانان " و "مراحل گذراندن موبد شدن یک زرتشتی " دو اثر برای جشنواره کیش می‌سازد. "خاطره نی آوران"، "نقل گردآفرید"، "نارنجی"، "فرزندان باغچه‌بان"، "زیر درختان کاج"، "پدر" و ... از دیگر کارهای این فیلمساز جوان کشور است.

|+| نوشته شده در  چهارشنبه 15 دی1389ساعت 3:18 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

نقد خاطره نی آوران در پیک مستند

 

دو مطلب در یک پست !

نقد خاطره نی آوران توسط روبرت صافاریان و نقد همایون امامی بر نقد روبرت صافاریان !

نقد یک دیدگاه: حاشیه یا متن؟ مسئله اینست!

نقدی بر دو نقد روبرت صافاریان بر فیلم های نماهایی که ناپدید شدند و خاطره نی آوران

همایون امامی

اصل لینک :

http://www.peykemostanad.com/1389/HE-Naghde_Yek_Didgah_Hashie_Ya_Matn_Masale_In_Ast.htm

دوستم روبرت صافاریان در نوشته هایش برخورد خاصی دارد. من و شاید خیلی های دیگر، غالباً تمرکزمان را روی موضوع مورد بحث می گذاریم. و حاشیه برایمان کمتر اهمیت پیدا می کند؛ و یا لااقل در درجه ی دوم اهمیت قرار می گیرد. ولی روبرت برعکس، اگرچه کمتر از ما بر موضوع متمرکز نمی شود؛ ولی حاشیه را گاه همپای متن مورد کنکاش و چالش قرار می دهد. همینجا به صراحت بگویم روش او در مواردی برایم رشک برانگیز بوده و آموزنده. از او آموخته ام در برخی موارد که متنی ارائه می شود تا حاشیه ای را به فراموشی بکشاند؛ آدمی چون روبرت اینجا بنا به عادت و شیوه ی همیشگیش  به خال می زند و حاشیه را به عنوان متن مورد بررسی قرار می دهد. ولی آیا همیشه همین اتفاق  می افتد؟ و روبرت همیشه به خال می زند؟ در باور من نه. موارد متعددی که تاکنون پیش آمده و حاشیه هایی را هم در اعتراض به روبرت و موضع گیری او برانگیخته گواهی بر این مدعاست. نمونه را از برخورد متفاوت او در جریان تحریم جشنواره سینماحقیقت بدست می دهم. همه در آن برخورد متنی را که در خیابانها جریان داشت موضوع کرده بودیم؛ و روبرت حاشیه ای را متن دیده بود که طرحش اگرچه برای اندیشیدن خوب بود؛ لیکن از آنجا که موضوع و متن مورد تائید شمار قابل توجهی از مستند سازان شناخته شده سینمای ایران را از مرکز توجه خارج می کرد، نوعی ضد ضرب تلقی می شد. و زمینه را برای کسانی فراهم می ساخت که مترصد بودند با تشبث به انواع حیله ها، موضوع را از حدت و شدت بیاندازند و ما را مشتی فریب خورده کم اهمیت جلوه گر سازند. وجود چند نفری هم که هوا را پس تلقی کرده و به راحتی حرف هایشان را پس گرفته بودند بر قوت بخشی به این تصور می افزود؛ روبرت هم که آن یادداشت را نوشت برخی بیشتر شاد شدند. البته این حق روبرت بود که آن متن را به عنوان آنچه می اندیشید منتشر سازد.حالا هم دونمونه دیگر از این حدیث. یکی فیلم حمید جعفری(نماهایی که ناپدید شدند.) و دیگری فیلم هادی آفریده(خاطره نی آوران). سعی می کنم در زیر منصفانه این شیوه را نقد کنم.

نخست فیلم حمید جعفری (نماهایی که ناپدید شدند.). موضوع سرراست اینست که سه نفر(زنده یاد محمود بهادری، منوچهر مشیری و اصغر شهدوست) در سال 1357 خطر کرده و با خارج کردن دوربین هایشان از تلویزیون آنرا در خدمت خروش انقلابی مردم قرار دادند؛ تا با ثبت آن بر ذخیره   های اسنادی تاریخی این مرز و بوم بیفزایند. با پیروزی انقلاب مشیری و دوستانش پس از دوندگی های بسیار بالاخره موفق می شوند تلویزیون را به پرداخت هزینه های لابراتوار و تحویل راش ها مجاب سازند. برخوردی اصولی. چرا که این فیلم ها اگرچه ماحصل تلاش هایی فردیست؛ ولیکن به آنها تعلق نداشته و همچون سرمایه ای ملی باید به نهادی که مسؤل مستقیم حفظ و نگهداری آنهاست تحویل شود. بیائید با روبرت همداستان شویم و بپذیریم که مشیری و دوستانش باید در طی این سالها، موقعیت فیلمها را مدام کنترل می کردند. این سؤال مطرح می شود که آنها بر مبنای چه رابطه ای می بایست به این کار مبادرت می ورزیدند؟ آیا تلویزیون برای آنها در این مورد حق و حقوقی قائل بود؟ آیا در روند پیگیری های اداری آنها از امکان و امتیاز های ویژه ای برخوردار بودند؟ قطعاً نه. شاید روبرت خواسته باشد بگوید حداقل فضایی در این رابطه در اذهان عمومی  جامعه بوجود می آمد که ممکن بود کارساز شود. این بار هم پاسخ من منفی است. خاطرم می آید چند سال پیش، هنگامی که محمد رضا دزفولی تهیه کننده برنامه مستند ایران، برای پوشش تصویری روز های دهه ی فجر، برای نخستین بار به راش های انقلاب پرداخت؛ و دوست مشترکمان پیروز کلانتری ایده ی جذابی مطرح کرد که به موجب آن تلویزیون با استفاده از اینترمدیت بخشی از این راش ها، و دراختیار نهادن آن به جوانان نسل سوم انقلاب، فرصتی فراهم آورد تا تلقی و داوری آنان را از آن مورد مطالعه قرار گیرد. یادم  می آید آن روزها هم من و هم پیروز، مطلب های متعددی در این مورد نوشته و منتشر کردیم. و از سرنوشت نامعلوم راش های انقلاب اظهار نگرانی کردیم؛ ولی کمتر توجهی به این موضوع نشد. و این روند همچنان ادامه یافت. بنابراین چنانچه اصغر شهدوست و منوچهر مشیری هم که مانند ما از امکانی در این مورد برخوردار نبودند ردی از آن فیلمها می گرفتند دستشان همچو دستان ما از همه جا کوتاه می شد.

 همینجا این پرسش مطرح می شود که پذیرش قصور این دوستان چه نتیجه ای در بر خواهد داشت؟ جز این است که فضا را کمی شلوغ تر کرده و به تخفیف قصور نهادی رسمی چون تلویزیون می انجامد؟ بی تردید روبرت را که در نوشته اش تصریح داده که تقصیر تلویزیون را در این میان کم ارزیابی نمی کند، نمی توان به دفاع از تلویزیون متهم کرد؛ اگرچه رفتار و داوری او در آن نوشته، خود به خود چنین دریافتی را منطقی نشان می دهد.

دومین نمونه را از یادداشت روبرت بر فیلم خاطره نی آوران ساخته ی هادی آفریده بدست می دهم. قبل از آنکه نقد را خوانده باشم. در تماس تلفنی هادی آفریده، از گلایه های ناشکیبانه اش که با عصبیتی خاص همراه بود باخبر شدم. با این زمینه به استقبال نقد روبرت رفتم. برغم گلایه های هادی نقد را مثبت دیدم. حتی در جایی صحبت ها و داوری یکی از حاضران در سالن هم مورد ارجاع قرار گرفته بود که: « نسبت به فیلم‌های قبلی‌تان پیشرفت بزرگی بود. ». من از روبرت که در نقد برای خودش صاحب نظر است؛ و مطالعات گسترده ای در این مورد داشته و کتابی هم تحت عنوان اومانیسم در نقد فیلم[1] منتشر کرده است به عنوان کسی که فیلم را دیده یا نادیده توقع دارم وقتی روبرت با آن بانوی حاضر در سالن هم آوا شده و از فیلم خاطرات نی آوران تلویحاً همچون پیشرفت بزرگی در سیر فیلمسازی آفریده یاد می کند، بر فیلم به عنوان موضوع اصلی نوشته اش متمرکز شود؛ و چرائی این داوری را در عمل نشان دهد. مصداق هایی که قابلیت فیلم او را در اتصاف به چنین صفت هایی نمایش می دهد برشمرد. ساختار، روایت، تدوین، تصویربرداری، کاربرد صدا، نوع نگاه آفریده به واقعیت و غیره را مورد مطالعه، نقد و بررسی قرار دهد؛ تا منِ نوعی علل و زمینه های چنین رشدی را دریابم. بویژه وقتی خاطرات نی آوران نسبت به سایر فیلم های آفریده سنجیده می شود برای مخاطبی که آن فیلمها را ندیده است؛ ارجاع های روشنی به آن فیلمها ضرورت دارد؛  ولی متأسفانه چنین نمی شود و روبرت این بار هم بر حاشیه متمرکز شده و از متن دور می افتد. از روابط عمومی قوی آفریده و تعدد پیامک های دعوتش برای فیلم یاد و انتقاد می شود. موردی که به نظر من ربطی به فیلم هادی آفریده ندارد. این که او از یک روابط عمومی قوی برخوردار است؛ و آن جمعیت را به ضرب پیامک به سالن کشانده ربطی به فیلم ندارد؛ نه ارزش هایش را از جلا می اندازد؛ و نه بر کاستی هایش پرده ی پوششی می کشد. شخصیت هادی آفریده هرچه که می خواهد باشد؛ فقط حاشیه ای برای فیلم شمرده می شود. شاید فقط وقتی صحبت از اصالت اندیشه ی فیلم به میان می آید ارجاع به شخصیت فیلمساز برخی تردید ها را به یقین تبدیل سازد؛ و دیگر هیچ. شاید اگر هادی آفریده کوشیده بود کاستی های فیلمش را با سالن پر و استقبال مخاطبان منکر شود؛ چنین استدلال و ارجاعی موضوعیت می یافت. ولی حالا چه؟

در ادامه روبرت گریزی به جلسه پرسش و پاسخ انتهای فیلم می زند و از دریافت خود نسبت به حس رضایت آفریده از توقیف فیلمش سخن می گوید. بی آنکه دلیلی برای این قضاوت مطرح سازد. و ضرورت طرحش را در ارتباط با نقد فیلم توضیح دهد. روبرت در پایان نقدش را با این درخواست از آفریده به پایان می برد:

 « چه خوب خواهد بود اگر هادی آفریده بیشتر به این بیندیشد که چه عواملی باعث شده این فیلمش پیشرفت بزرگی باشد، چرا که این عوامل ربطی به توقیف شدن فیلم ندارند. فیلم می‌توانست توقیف شود، امّا اصلاً کار خوبی نباشد.» 

به نظرم یکی از وظایف منتقد این باشد که با تجزیه و تحلیل فیلم، زمینه را برای بیرون کشیدن این عوامل مهیا سازد. کاری که روبرت باید می کرد؛ و نکرد. هنرمند در روندی حسی دست به خلق اثری هنری می زند؛ و منتقد در فرآیندی ادراکی با تجزیه تحلیل اثر به آشکار شدن زمینه های نهان اثر کمک کرده و از یک سو امکان ارتباط بیشتر مخاطب را با اثر فراهم می سازد؛ و از سوی دیگر به هنرمند این فرصت را می بخشد تا با استفاده از دستاور های برخورد ادراکی او با جمعبندی تجربه های ساخت آن فیلم، زمینه را برای رشد خود بیشتر مهیا سازد. به اعتقاد من آنچه ملاک این داوریست نه کرامت انسانی هنرمند و ارزش های شخصیتی وی که خود فیلم است. و روبرت با عمده کردن حاشیه های غیر مرتبط باعث شد تا برای شماری از خوانندگان ارزشهای فیلم آفریده در هاله ای چرکین قرار گرفته و جلوه نکند. آنهم فیلمی که به هرحال در محاق توقیف است؛ و با گذشت دو سال از تاریخ ساخت آن، هنوز آفریده امکان کلید زدن فیلم جدیدش را نیافته است.

نقد فیلم خاطره نی‌آوران ساخته هادی آفریده

روبرت صافاريان 

اصل لینک :

http://www.peykemostanad.com/1389/RS-Khaterate_Neyavaran.htm

هادی آفریده فیلمسازی است که حضور خودش در سینمای مستند ما و تبلیغات خودش برای فیلم‌ها و حضورهایش در جشنواره‌ها و غیره، از حضور فیلم‌هایش مهم‌تر بوده است. او دارای یکی از آن روابط عمومی‌های فعالی است که گاهی تاثیر معکوس می‌گذارند. بخصوص وقتی مثلاً می‌روی فیلم را می‌بینی و می‌بینی چندان کار مهمی نیست. برای فیلم خاطرات نی‌آوران شش هفت اس ام اس برای من آمد و بی‌تردید نه برای من که برای تعداد زیادی از آدم‌ها. و بی‌شک یکی از دلایل پر بودن سالن همین اس ام اس‌ها بود. امّا این بار حقیقتاً با یک فیلم خوب روبه‌رو شدیم. خانمی از میان تماشاگران این حرف‌ را خطاب به هادی آفریده خیلی رساتر این طور خلاصه کرد: ”نسبت به فیلم‌های قبلی‌تان پیشرفت بزرگی بود.“خاطره نی‌آوران درباره خاطرات سه نفر از کاخ نیاوران است. یکی نگهبان امروز کاخ که جزو گروهی از انقلابیون مذهبی بوده است که کاخ را گرفته‌اند، دیگری مدیر موزه و سوّمی مردی که نسل اندر نسل در خدمت دربار بوده‌اند و خود به عنوان توپ جمع کن و بعد خدمتکار در کاخ کار کرده است. خاطرات این آدم‌ها از زندگی روزانه در کاخ و روز تصرف کاخ و روزی که شاه رفت، تصویر متفاوتی از کاخ و شرایط آن روزگار برای بیننده ترسیم می‌کند. موضوعاتی از این دست بسیار حساس‌اند. از یک سو فیلمساز می‌تواند به نگاه رسمی و شعاری در بغلطد که امروز بعد از گذشت سه دهه از انقلاب دیگر هیچ جذابیتی برای هیچکس ندارد (جالب است که نگهبان کاخ هم از این نوع سخن گفتن بسیار دور است) یا از دیگر سو به نوستالژی روزگار از دست رفته زیبایی که به دست خودمان نابودش کردیم و از این حرف‌ها (حرف‌های غم انگیز خدمتکار سابق دربار هم شباهتی به این نوع افسوس خوردن ها ندارد). به نظر من هادی آفریده توانسته است با ظرافت از غلطیدن در هر دو این ورطه‌ها پرهیز کند. فصل آخر فیلم هم که دانش‌آموزان بی‌خبری را نشان می‌دهد که بی آن که بدانند علیه که شعار می‌دهند مشت در هوا تاب می‌دهند و شعار می‌دهند ”می‌کشم، می‌کشم،آن که برادرم کشت“ کاملاً با فیلم مرتبط است و به قول خود هادی آفریده حرف دل نسلی است که به این گونه مدارس رفته و این گونه تربیت شده است. این حرف او را هم قبول دارم که اگر به گمان می‌رسد حضور خدمتکار کاخ و حرف‌های او در فیلم سنگین‌تر است شاید به این سبب باشد که این دیدگاه و این گونه آدم‌ها در فیلم‌های مستند ما کمتر حضور داشته‌اند. تنها ایراد من به فیلم برخی از بخش‌های طنزآمیز آن بود، بخصوص آن بخش‌هایی که فیلم با یک صدای کمانچه ناهنجار و ظاهراً دفرمه شده می‌خواست حالت کمدی را به بیننده القا کند.هادی آفریده برای بینندگان توضیح داد که فیلمش توقیف شده است، آن را از فهرست جشنواره‌ها بیرون کشیده‌اند و خیلی چیزهای دیگر. مشکل اصلی ظاهراً همان حضور خدمتکار دربار است در فیلم. او همه این‌ها را با شور و هیجان زاید‌الوصفی بیان می‌کرد. برداشت من این بود که خوشحال است. آیا این خوشحالی بابت نمایش فیلم در سالن بود و اینکه بیننده‌ها از آن خوش‌شان آمده بود یا از این که فیلم توقیف شده بود و حالا او فیلمسازی بود که یک فیلم خوب توقیف شده در کارنامه داشت. توقیف فیلم‌ها و دیگر آثار هنری از چند نظر بد است. هم از این نظر که فرصت عرضه اثر و دیده شدن آن را از عموم می‌گیرد یا محدود می‌کند و هم از این نظر که باعث می‌شود حاشیه‌های فیلم بر اصلش بچربند. چه خوب خواهد بود اگر هادی آفریده بیشتر به این بیندیشد که چه عواملی باعث شده این فیلمش پیشرفت بزرگی باشد، چرا که این عوامل ربطی به توقیف شدن فیلم ندارند. فیلم می‌توانست توقیف شود، امّا اصلاً کار خوبی نباشد.

|+| نوشته شده در  سه شنبه 25 آبان1389ساعت 3:22 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

خاطره نی آوران در چهارمین جشنواره فیلم دیدار ( تاجیکستان )
چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم «دیدار» در دوشنبه پایتخت تاجیکستان آغاز به کار کرد

چهارمین جشنواره «دیدار» با حضور پررنگ سینمای ایران در پایتخت تاجیکستان برگزارشد.علاوه بر فیلم‌های بخش مسابقه 24 مستند ایرانی در بخش «تهران در مستند» برای شناخت بیشتر مردم تاجیکستان با فرهنگ و آداب و رسوم ایرانی و شهر تهران به نمایش درمی‌آیند.

تهران پایتخت ایران (کامران شیردل) خاطره نی آوران (هادی آفریده) ، گذر آب بر شهر (فرهاد ورهرام)، در انتهای خیابان‌های ناتمام (پیروز کلانتری)، تهران چند درجه ریشتر (پیروز کلانتری)، تهران در عکس (روبرت صافاریان)، تهران ساعت ۲۵  (سیف‌الله صمدیان)، وارونگی (روبرت صافاریان)، ارتفاع ۴۳۷ (محسن خان جهانی)، میدان بی‌حصار (مهرداد زاهدیان)، روشنایی‌های شهر (شادمهر راستین)، شهر در رویای نقاشی (روشنک صدر)، شهر من پیتزا (علا محسنی)، گذرگاه‌های تهران (کاوه بهرامی مقدم)، یادداشت‌های شهر شلوغ (بابک گودرزی نژاد)،زمان مرده (سعید تارازی)، تازه نفس‌ها (کیانوش عیاری)، تهران هزار داستان (احمد میراحسان)،  سلاطین خیابان‌ها (بالیز خوشدل- زینب تدریس تبریزی)، این جا تهران است (سعید حدادی)، مدارهای تهران (حمیدرضا هنری)، تهران انار ندارد (مسعود بخشی)1=5 (میلاد بهار) و گنبد دوار (کاوه بهرامی مقدم) مستندهای ایرانی حاضر در این جشنواره هستند.
در این دوره از جشنواره فیلم سینمایی فصل باران‌های موسمی به کارگردانی مجید برزگر و فیلم اول ساخته پناه پناهی به نمایندگی از ایران در بخش مسابقه رسمی جشنواره حضور دارند.
علاوه بر حضور فیلم‌های ایرانی در بخش مسابقه و خارج از مسابقه،‌کامران شیردل مستندساز باسابقه کشورمان نیز در جمع هیات داوران جشنواره حاضر است.

لازم به ذکر است کامران شیردل - مجید برزگر - هادی آفریده - هوشنگ گلمکانی - مرجان ریاحی - شهرام مکری از جمله سینماگرانی هستند که در روز های برگزاری جشنواره در تاجیکستان حضور داشتند.

چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم «دیدار» تا 20 اکتبر در دوشنبه پایتخت تاجیکستان برپا شد

|+| نوشته شده در  جمعه 30 مهر1389ساعت 4:28 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

خاطره نی آوران سومین روز هفته فیلم مستند 50

گزارش سایت انجمن مستندسازان سینمای ایران از اکران فیلم خاطره نی آوران

هادی آفریده نيز كه ديگر فيلم‌ساز شركت‌كننده در اين نشست بود در ابتداي سخنان خود پس از توضيح درباره زمينه‌هاي توليد «خاطره ني‌آوران» گفت: «نسخه نهايي اين فيلم خرداد ماه سال گذشته آماده شد و مديرتوليد وقت مركز گسترش سينماي مستد و تجربي، بعد از تسویه‌حساب نهايي، با پرداخت پاداش به اين پروژه موافقت كرد ولی پس از تغيير مديريت اين مركز، مدیران جديد با نمایش اين فيلم مخالفت كرده و حتي آن را از جدول نمايش جشنواره «سينما حقيقت» نيز كنار گذاشتند!»
آفريده ضمن اشاره به نمایش محدود فيلم خود در خانه سینما گفت: «به طور اتفاقي و از طريق خبري كه در خبرگزاري ايسنا منتشر شده متوجه شدم اين فيلم براي مديران اداره كل ارشاد در استان‌هاي اصفهان، گيلان و چهار محال و بختياري به نمايش گذاشته شده؛ بدون اين‌كه خود من در جريان اين نمايش‌ها باشم.»
او هم‌چنين در پاسخ به پرسشي درباره پررنگ‌بودن نقش و تاثيرگذاري يكي از گفت‌وگوشونده‌هاي فيلم خود گفت: «شايد دليلش اين باشد كه در طول سال‌هاي گذشته جاي گفت‌وگو با اين‌گونه افراد در سينماي مستند ايران خالي بوده است. ما اين شخصيت را كه در زمان شاه ظرف‌دار كاخ نياوران بوده را به طور اتفاقي پيدا كرديم. او با وجود اين‌كه در سال‌هاي پس از انقلاب از ايران مهاجرت نكرده، اولين‌بار است كه جلوي دوربين يك فيلم مستند ظاهر شده است.»
آفريده سپس درباره استفاده از تصوير دانش‌آموزان يك مدرسه در انتهاي فيلم خود گفت: «بچه‌هایی که در مدرسه انتهاي فيلم هستند گذشته نسل خود من در دهه 1360 هستند. در حقيقت اين تصوير، ارجاع من به فضا و دوراني است که هميشه در ذهنم جاري بوده و هست.»
وي گفت: «برخلاف تصور «خاطره ني‌آوران» يك فيلم سياسي نيست و در اين فيلم نسبت به يك دوره خاص تاريخي هيچ اغماضي صورت نگرفته است. اما در بخشي كه فيلم به دهه‌هاي اخير مي‌پردازد منظور من فيلم‌ساز، پرداختن به نوعي زوال فرهنگي بوده كه بايد براي آن فكري كرد.»
آفريده افزود: «این مستند، یک فیلم اجتماعی است که دارد مسائل امروزی را مطرح می‌کند و من با ساخت آن سعي كرده‌ام جهت‌گيري نداشته باشم. روش من در ساخت اين فيلم، كنارزدن گرد و خاك از مسائل فرهنگي پيرامون اين موضوع بوده و مي‌توانم بگويم حرف اصلي «خاطره ني‌آوران» كاشي‌هاي شكسته كاخ/‌ موزه‌اي است كه تصويرش در انتهاي فيلم ديده مي‌شود.»
وي تصريح كرد: «من تمام تلاشم را به كار بردم تا در اين فيلم بی‌طرف باشم ولی به هرحال ردپای هنرمند در اثرش باقی است.

لینک گزارش http://www.irandocfilm.org/2akhbar.asp?ID=1628

|+| نوشته شده در  سه شنبه 20 مهر1389ساعت 1:51 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

اکران خاطره نی آوران در هفته مستند 50 ( خانه سینما )

هادی آفریده : حرف من در خاطره نی آوران آن کاشی شکسته ها است.

گزارشی از جلسه نمایش و نشست مستند خاطره نی آوران

در سومین روز هفته مستندهای برگزیده چهاردهمین جشن خانه سینما ( هفته مستند 50 ) مستند خاطره نی آوران هادی آفریده اکران شد.

امروز دوشنبه 19/8/89 در سانس آخر هفته مستند 50 دو فیلم مستند به نمایش در آمد که مورد استقبال تماشاگران علاقه مند به سینمای مستند قرار گرفت و حتی تعداد زیادی از تماشاگران که موفق به ورود در بالکن و سالن همکف خانه سینما نشدند در حیاط خانه سینما ایستادن تا بتوانند وارد سالن شوند! در ابتدای جلسه اعلا محسنی مجری درباره استقبال زیاد مخاطبین در این سانس از تماشاگرانی که ایستاده فیلم را دیدن عذر خواهی کرد و گفت : من خودم هم مثل شما ایستاده فیلم ها را دیدم.

سپس کارگردانانی که در این سانس مستند شان اکران شد به روی صحنه آمدند. حمید جعفری برای مستند نماهایی که ناپدید شد، توضیحاتی ارائه کرد و به سوال های تماشاگران پاسخ داد.

در ادامه هادی آفریده کارگردان مستند خاطره نی آوران ضمن ارائه توضیحاتی درباره روند تولید مستند خاطره نی آوران گفت : حدود یک سال و نیم یا دو سال پیش پروژه ای را مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی در دست تولید داشت و قرار شد مستندهای درباره سی سالگی انقلاب اسلامی و موضوعات مرتبط به آن تولید شود. من در ابتدا طرح خاطره نی آوران را به دومین جشنواره سینما حقیقت و بخش صندوق های حمایتی مستندسازان ارائه کردم و کاندید دریافت جایزه شد اما متاسفانه جایزه مالی حمایت پروژه را کسب نکرد. بعد از شش ماه دوندگی طرح را مرکز گسترش تصویب کردم و قرارداد تولید با مرکز بسته شد. تولید فیلم حدود یک سال زمان برد و در خرداد 88 فیلم آماده نمایش شد. مدیر تولید وقت مرکز زمانی که فیلم را دید به دلیل داشتن استاندارد های کیفی و ارزش هنری به مبلغ قرارداد اضافه کرد و حدود یک و نیم میلیون پول بعنوان پاداش برای فیلم به ما دادند. با تغییر مدیران سینمایی و مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی، مدیران جدید در نخستین اقدامشان چند فیلم را توقیف کردند که خاطره نی آوران یکی از آن فیلم هاست. خاطره نی آوران در جشنواره های سینما حقیقت تهران – فیلم کوتاه تهران و فجر توسط هیات ها و گروه های انتخاب و داوری پذیرفته شد اما توسط مدیران جشنواره ها و حتی خیلی وقت ها قبل از ارسال فیلم به اداره نظارت و ارزشیابی ارشاد فیلم را از جشنواره هایشان بیرون می کشیدند. به عنوان مثال مدیر جشنواره فیلم کوتاه تهران ناصر باکیده یکی از آن مدیرانی بود که خاطره نی آوران را از جشنواره به صورت غیر قانونی حذف و خارج کرد  از تولید این فیلم بیش از یک سال است گذشته و در تهران فقط در دوازه فروردین در خانه سینما یک اکران خصوصی برای اعضای خانه سینما داشته است. الان یک سال است که می خواهم این مسائل را که برای من و فیلم پیش آمده مطرح کنم ولی این فرصت به من هیچ جا داده نمی شود . چند وقت پیش در خبرگزاری ایسنا با خبری های برخورد کردم که خبر از اکران فیلم خاطره نی آوران در اداره ارشاد های شهر رشت و حوزه های هنری استان اصفهان و چهارمحال و بختیاری در آن خبرها بود و بدون  اینکه  من اطلاع داشته باشم در سالگرد های انقلاب و دهه فجر ارشاد فیلم را برای خودشان در شهرستان ها اکران کرده است. یعنی اینکه فیلم را برای خودشان اکران می کنند و آزاد است اما برای اکران های جشنواره ای و تهران اجازه اکران نمی دهند!

آفریده در ادامه به کاراکترهای فیلم پرداخت و گفت : ما با تمام شخصیت ها طراحی شده برخورد کردیم و هیچ نگاه مثبت و یا منفی به هیچ کدام از آنها نداشتین، سعی کردم به همه فرصت یک سال برای بیان حرف هایشان را بدم و به شکل یک سان با همه برخورد شود. اگر هم احساس می شود شخصیتی بیشتر پر رنگ تر و یا تاثیر گذار تر است. این نکته می تواند در خود آن شخصیت نهفته باشد. یعنی بعضی از افراد اوصلا جذاب تر هستند و بیشتر به دل می نشینند. شخصیت شاه حسینی که از اولین افراد انقلابی بود که در تسخیر کاخ نقش مهمی داشته ، دومی نگهبان داخل تالار های کاخ بود که فردی خاکستری بود که بیشتر یک کارمند حقوق بگیر است و سومی هم ظرف دار قدیم کاج بود که شخصیتی است که در گذشته به کاخ وابسته بوده و در این سی سال مستندسازی او را نمی شناخته و ما برای اولین بار او را پیدا کردیم. اگر حس می شود شخصیت ظرف دار پر رنگ تر و یا تاثیر گذار است به این دلیل است چون اوصلا در مستند های انقلابی افرادی که در گذشته قبل از انقلاب اسلامی کاره ای بودند را حذف کردند و وقتی دریک مستند آنها را می بینیم برای ما تازه هستند. امروز این سو تفاهم به وجود آمده که در فیلم ما خواستیم جانب داری کنیم در صورتی که این طور نبوده چون ظرفدار قدیم کاخ شخصیتی نو تر و دیده نشد تر در اینگونه مستندهای انقلابی است و همیشه جای این افراد در اینگونه مستندها خالی بوده الان وقتی همچین فردی را می بینیم جا می خورند و فکر می کنند جانب داری از آنها می شود و حتی به من گفتند شخیت مرادی را اگر از فیلم حذف کنم به فیلم مجوز اکران می دهند. در مورد مراسم صبحگاهی و بچه های پایان فیلم باید بگم که من هر چه تلاش کنم خودم را از مستندها و فیلم هایم دور کنم بلاخره بخشی از زندگی و دورانی که در آن رشد کردم در فیلم ها وارد می شود. آن بچه های پایان فیلم دقیقا شرایط تحصیلی نسل من است. ما به مدرسه برای درس خواندن می رفتیم اما همه کار می کردیم بجُز درس خواندن مثل پادگان باید ورزش گروهی می کردیم و صبح ها زود از خواب بیدار می شدیم. آن بچه ها دقیقا دوره کودکی من دردهه شصت است.

بعضی از تماشاگران مُعتقد بودند خاطره نی آوران مستندی هنری است که از سبک ژورنالیسم خبری استفاده کرده است و دارد گزارش خبری و تاریخی هم می دهد.

هادی آفریده گفت : این فیلم را من یک فیلم سیاسی نمی دانم. خاطره نی آوران یک فیلم فرهنگی است که دارد مسائل اجتماعی و فرهنگی این دوران ما را مطرح می کند. بیانی که کمی طنز دارد البته طنزی تلخ! من واقعا سعی کردم بدون جهت گیری فیلم را بسازم اما شما هر کاری کنی سینما و این فیلم از دریچه یک دوربین ضبط می شود اگر من زاویه دوربین را بسته و یا باز کنم جهان را کم یا زیاد کردم و یا اگر زاویه دوربین را پائین و یا از بالا کنم مفاهیم تغییر می کند. بالاخره فراموش نکیم هر چقدر یک هنرمند تلاش کند خودش را از اثر جدا کند باز آن اثر از دریچه ذهنی او ساخته و پرداخته می شود. بله من در این فیلم نگاه خودم را داشتم اما این نگاه من به بخش فرهنگی ماجرا بوده است. بخشی که از نظر ها پوشیده بوده و ما سعی کردیم این موارد را مطرح کنیم و گرد و خاک زمان را از روی آن کنار بزنیم. از اول هم قرار نبوده از جریان و یا خانواده ای طرف داری کنیم. حرف من در خاطره نی آوران آن کاشی شکسته هایی است که در پایان فیلم می بینیم. ما سعی کردیم با یک بیان تازه در ساختار فیلم و تدوین که حمید نجفی راد روی آن خیلی کار کرد توجه مخاطب را به این مسائل جمع کنیم و می خواستم زوال اجتماعی و فرهنگی مان را مطرح کنم.

کاوه بهرامی مقدم مستندساز پیشکسوت از هر دو فیلم نمایش در آمده تقدیر و تشکر کرد و از اینکه به مسال تاریخی توجه شده قدرانی کرد. بهرامی مقدم گفت : قطعا این فیلم ها تاثیر فرهنگی خودشان را بر جامعه خواهد گذاشت و شما کاری را انجام دادید که اینها از ارزش ها و ذخایر فرهنگی این مملکت خواهد بود.

آفریده ادامه داد : یکی از مشکلاتی که الان بعد از ساخت فیلم برای من پیش آمده تصاویر آرشیوی استفاده شده در فیلم است. ابتدا این تصاویر را من در فیلم خانه ملی در حدود چهر ماه جستجو و انتخاب کردم اما بعد آنها کپی فیلم ها را به من نداند و گفتن ممنوع است ! بعد من تلاش کردم از طریق های مختلف کپی فیلم ها را از اینترنت و آرشیو های مختلف پیدا کنم که امروز این تصاویر از آن تصاویری که در فیلم خانه ملی دیدم حتی با کیفیت تر هستند.

در پایان هادی آفریده گفت : تنها چیزی که من رو خیلی آزار داد این است که ما خاطره نی آوران را به عشق فرهنگ ایرانی و آن کاشی شکسته ها کار کردیم نه برای پول و کسب درآمد. الان بیش از یک سال است با من قرارداد نمی بندند به خاطره اینکه این فیلم را تولید کردم فیلمی که خود دولت تهیه کننده آن بوده است.

در این نشصت محمد عاشقی تصویربردار فیلم خاطره نی آوران که در جلسه حضور داد گفت : مهم این است که فیلم دیده بشود و امشب دیده شد.

|+| نوشته شده در  سه شنبه 20 مهر1389ساعت 5:12 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

اکران خاطره نی آوران هادی آفریده در هفته مستند خانه سینما
 
چهارمین هفته فیلم انجمن مستندسازان سینمای ایران برگزار مي شود

در چهارمین هفته فیلم انجمن مستندسازان سینمای ایران كه از روز 17 مهرماه الي 23 مهر ماه در خانه سينما برگزار مي شود 50فيلم منتخب چهاردهمين جشن سينماي ايران در سه نوبت 14،16،18 در خانه سينما به نمايش در مي آيد .  الینا : چهارمین هفته فیلم انجمن مستندسازان سینمای ایران در خانه سينما برگزار مي شود
به گزارش ايلنا در چهارمین هفته فیلم انجمن مستندسازان سینمای ایران كه از روز 17 مهرماه الي 23 مهر ماه در خانه سينما برگزار مي شود 50فيلم منتخب چهاردهمين جشن سينماي ايران در سه نوبت 14،16،18 در خانه سينما به نمايش در مي آيد
در اين هفته فيلم آثار از هادي آفريده ، علا محسني ،بكتاش آبتين ،آيدا پناهنده،فرهاد مهران فر ،عليرضا رسولي نژاد و... به نمايش در مي آيد
حضور دانشجويان و اعضائ خانه سينما در اين برنامه آزاداست
 
مستند خاطره نی آوران ساخته هادی آفریده که امسال در چهاردهمین جشن بزرگ خانه سینمای ایران حضور داشت در هفته مستندهای منتخب خانه سینما توسط انجمن مستندسازان سینمای ایران دوشنبه  19/7/89 در محل خانه سینما ساعت 18 اکران می شود.
|+| نوشته شده در  چهارشنبه 14 مهر1389ساعت 9:57 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

هادی آفریده درباره سنجد در سفره هفت سین مستند می سازد

تولید هفت مستند درباره هفت‌سین ایرانی

مجموعه مستند "هفت‌سین ایرانی" مجموعه‌ مستندی هفت‌گانه درباره هفت‌سین نوروز است که تهیه کنندگی آن را مرتضی ندایی برعهده دارد و مشاور پروژه فرهاد ورهرام است . به گزارش خبرنگار مهر ، هفت کارگردان مستند ساخت یکی از سین‌های سفره هفت‌سین را عهده دار است. هادی آفریده یکی از این کارگردانان است و تحقیقات خود را درباره "سنجد" آغاز کرده است. او با اشاره به این تحقیقات که عمدتا در مناطق کویری انجام شده است، گفت: این میوه در مناطق کویری بیشتر رشد می‌کند. البته همه مراحل تحقیق به مناطق کویری ختم نشد و بخش‌هایی هم در شهرری، تهران و بازارهای شهرهای کویری اتفاق افتاد. وی ادامه داد: ماحصل این تحقیقات این بود که متوجه شویم سنجد میوه مقدسی است و در آیین زرتشت و مناسک نوروز از این میوه استفاده فراوانی شده‌است. این مستند به صورت فلش‌بک از شرایط معاصر به عقب می‌رسد و نحوه استفاده از این میوه را در دوره‌های گوناگون نشان می‌دهد. کارگردان مستند "خاطره نی آوران" با یادآوری لزوم تحقیق در فیلم‌های مستند، توضیح داد: پژوهشکده‌هایی که می‌توانند در زمینه انسان‌شناسی و قوم‌نگاری به مستندسازان کمک کنند معمولا اطلاعات دقیق و خوبی در اختیار کارگردانان نمی‌گذارند ضمن اینکه خودشان هم منابع خوبی برای پژوهش نیستند. اگر این پژوهشکده‌ها بتوانند از لحاظ محتوایی به فیلم‌های مستند کمک کنند دیگر شاهد مستندهایی با اطلاعات نادرست نخواهیم بود.فیلمبرداری "سنجد" مجموعه هفت‌سین ایرانی دو هفته دیگر آغاز می شود. محقق : آمنه میر مطهری تدوین : حمید نجفی راد، فیلمبردار : محمد عاشقی دستیار کارگردان : علیرضا فرخنده کیش و حمیدرضا آفریده آهنگسازاین کار است

|+| نوشته شده در  چهارشنبه 14 مهر1389ساعت 9:52 بعد از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

خاطره نی آوران ساخته هادی آفریده در خانه سینما

خاطره نی آوران ساخته هادی آفریده در خانه سینما اکران می شود

مستند خاطره نی آوران ساخته هادی آفریده که امسال در چهاردهمین جشن بزرگ خانه سینمای ایران حضور داشت در هفته مستندهای منتخب خانه سینما توسط انجمن مستندسازان سینمای ایران دوشنبه  19/7/89 در محل خانه سینما ساعت 18 اکران می شود.

شایان ذکر است این مستند پس از تولید موفق به دریافت پروانه نمایش عمومی از وزارت ارشاد و اداره نظارت ارزشیابی نشد و توسط اداره نظارت ارزشیابی توقیف و اکران آن ممنوع شد. سال گذشته جشنواره فیلم کوتاه تهران نیز پس از انتخاب فیلم توسط هیات انتخاب فیلم را از جشنواره به طور غیر قانونی خارج کرد و ناصر باکیده مدیر وقت جشنواره از اکران فیلم جلو گیری کرد. حذف فیلم توسط جشنواره فیلم کوتاه تهران اعتراض کارگردان فیلم هادی آفریده را به دنبال داشت و در قالب نامه ای در خبرگزاری ایسنا منتشر شد. خاطره نی آوران تا به حال چند اکران خصوصی در ایران داشته است. نخستین اکران آن در پاییز سال گذشته در انجمن مستندسازان سینمای ایران و در هفتمین جشن تصویر سال نیز اکران و توسط داوران آن جشن جایز مستند تصویر سال و محسن رسول الف را گرفت. این مستند تولید مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی است و به مناسبت سی سالگی انقلاب اسلامی ایران تولید شده است.

علاقه مندان می توانند برای حضور در این برنامه دوشنبه  19/7/89 در محل خانه سینما ساعت 18 به خیابان بهار جنوبی – کوچه سمنان – خانه سینمای شماره یک مراجعه کنند.

لینک های مرتبط برای پرونده مستند خاطره نی آوران

سانسور کردن هنر نیست . گفت وگو هادی آفریده درباره خاطره نی آوران با رای بن مستند

http://rybondoc.com/global/index/section/guest/module/writings/lang/fa/catid/4/id/115/page/2 

جشنواره مستند اپسالا در سوئد با خاطره نی آوران هادی آفریده افتتاح شد

http://afarideh.blogfa.com/post-267.aspx

خاطره نی آوران هادی آفریده در هفتمین جشنواره تصویر سال تقدیر شد

http://fa.shortfilmnews.com/shownews.asp?id=1268466583

مستند با طنز تلخ از نوع چخوفی گفت وگو روزنامه امتیاز با هادی آفریده

http://afarideh.blogfa.com/post-259.aspx

یادداشت در هفته نامه بین المللی هنرمند درباره خاطره نی آوران

http://afarideh.blogfa.com/post-260.aspx

گفت وگوی ( مدیا ) و یادداشت هادی آفریده با جدید آنلاین

http://www.jadidonline.com/story/10122009/frnk/old_niavaran

نقد و یادداشتی بر خاطره نی آوران نوشته وحید فرازان

http://vafa48.persianblog.ir/post/197/

برای ثبت در تاریخ فیلم کوتاه ایران به مناسبت افتتاح بیست و ششمین جشنواره فیلم کوتاه ایران
 
 
نمایش «خاطره نی‌آوران» در خانه سینما - آبان ۱۳۸۸
 
 
فيلم‌هاي مستند «هادی آفريده» در اصفهان اكران مي‌شود‌
 
 
مستند خاطره نی آوران ساخته هادی آفریده آماده نمایش شد

http://afarideh.blogfa.com/post-234.aspx 

|+| نوشته شده در  یکشنبه 11 مهر1389ساعت 2:21 قبل از ظهر  توسط هادي آفريده   | 

 
business articles