نقدی که در پائین می خوانید توسط وب سایت  سرو  به قلم وحید فرازان در حاشیه جشنواره فیلم کوتاه تهران نوشته شده . و آقای فروزان از نگاه خودشان درباره فیلم مطالب نوشتن که از ایشان بابت  توجه به فیلم تشکر می کنم

چهارشنبه مشكلی پیش‌‌آمد كه نتوانستم در جشنواره حضور داشته باشم.روز پنجشنبه فقط برای یك فیلم توانستم خودم را به جشنواره برسانم:"پدر" اثر هادی آفریده.فیلم كوتاه ده دقیقه‌ای كه دو بازیگر حرفه‌ای هم در آن حضور داشتند.فیلم با اینكه داستان تازه‌ای نداشت ، اما در اجرا توانسته بود حس لازم را به تماشاگر منتقل كند.البته نمایش تعصباتی كه هنوز در جامعه ما حاكم است مثل داشتن فرزند مذکر و ماندگاری نام خانوادگی و از این قبیل حرفها ، به شكلی ساده و با تكیه بر دانسته‌های قبلی تماشاگر، موجب شده كه شخصیت‌پردازی كراكتر پدر كم‌رنگ باشد و به یك تیپ تبدیل شود ؛ كه این ضعف بیشتر به فیلمنامه برمی‌گردد تا كارگردانی اثر؛ با اینكه در همه سكانسهای فیلم با اشكال مختلف فكری پدر آشنا می‌شویم : در صحنه سونوگرافی كه به جای اطمینان از سالم بودن فرزندش از جنس آن سئوال می‌كند ، دیالوگ بین دختر دیگرش با مادربزرگ بر سر چه شكلی بودن پدر در نهایت ، و دیالوگهای بین پدر و همكارانش كه سرآخر باز به چه شكلی بودن یا شبیه كی بودن ، دختر بچه تازه به دنیا آمده منجر می‌شود ،‌ بازهم عمق نداشتن افكار پدر همانطور كه اشاره شد موجب رجوع تماشاگر به دانسته‌های قبلیش از اینگونه وقایع می‌شود.بعضی از دیالوگها می‌توانست كمی لطیف‌تر و خارج از نزاكت نباشد مثل دوبار تكرار كردن " پس انداختن ..." كه البته بیشتر در مورد خانمها كاربرد دارد تا آقایان كه از زبان پدر در جواب یكی از همكارانش می‌شنویم.در نهایت سكانس انتهایی فیلم كه تردید پدر در خیابانی خلوت برای ترخیص دختر نوزادش از بیمارستان را به تصویر می‌كشید ، یكی از بهترین سكانسهای فیلم بود. فیلم "‌زیر درخت كاج " از همین كارگردان كه در جشنواره فیلم تصویر هنرمند دیدم ،‌ شاید به خاطر مستند بودنش بیشتر به دلم نشست.به امید دیدن كارهای بیشتر و بهتر از آقای "هادی آفریده".